Musical Journey Deel 2: Bahama's

Nog nagenietend van ‘El Jardin de los Presentes’ verlaten we Argentinie en zetten we onze muzikale reis verder naar andere exotische oorden namelijk de Bahama’s. We houden halt in de Caraïben waar de immers charismatische Exuma ons opwacht. Exuma –in het dagelijkse leven Tony Mckay- is een multi-instrumentalist maar vooral een geval apart doordat zijn muziek met niets anders te vergelijken valt en bijgevolg moeilijk classificeerbaar is. Exuma is uniek doordat hij in zijn muziek een mix hanteert van folk, Afrikaanse muziek, reggae, psychedelica, samba en traditionele Caraïbische folkmuziek. Exuma’s sound is paradoxaal doordat het enerzijds mysterieus en duister is door zijn voorliefde voor voodoo, zombies en duistere geesten maar zijn percussiespel is anderzijds enorm dansbaar. Deze vreemde combinatie zorgt ervoor dat de muziek erg ongebruikelijk is waardoor het gehoor wat gewenning nodig heeft.

Op zijn debuutplaat ‘Exuma’ uit 1970 staat Mckay zelf in voor de composities, de zang en het inspelen van zo goed als alle instrumenten – live werd hij wel bijgestaan door the junk band-. Zijn debuutwerk is een eigenaardig beestje dat de ideale soundtrack is voor een voodoobijeenkomst georganiseerd door gekke medicijnmannen met een uitzonderlijk goed gevoel voor ritme. Het album opent met ‘Exuma, the Obeah Man’ waarbij een huilende wolf in de nacht meteen het passende gevoel van dit album neerzet. Daarna wordt het Caraïbische percussiespel ingezet aangevuld met Exuma’s herkenbare krassende en krachtige stem. ‘Exuma, the Obeah Man’ is een erg spannend nummer die je meeneemt diep in het oerwoud waarbij je in een exotisch gewaad en al dansend luidkeels ‘”Im Exuma, I’m the Obeah Man” meezingt –dit althans in mijn geval-. Op het tweede nummer wordt het gas wat teruggenomen waardoor er op ‘Dambala’ een wat melancholische sfeer ontstaat. ‘Dambala’ is een meesterlijk nummer doordat de stem van Exuma centraal staat. Zijn krachtige, rauwe en gepassioneerde stem –die soms wat doet denken aan Bob Marley- raakt je immers diep en dit aangevuld met de melancholische sfeer zorgt ervoor dat ‘Dambala’ een magisch nummer wordt.

‘Mama Loi, Papa Loi’ is een van de donkerste nummers op het album en dit wordt meteen duidelijk door de duistere woorden “The sun is shining in the night, zombies walking in the broad day light”. Deze duistere lyrics worden begeleidt met een diepe, duistere en krachtige percussie waardoor Exuma wederom een fantastische sfeer weet te creëren. Het vierde nummer ‘Junkanoo’ is het enigste instrumentele nummer die wordt gekenmerkt door een carnavaleske sound. ‘Junkanoo’ luidt ook het tweede deel van de plaat in waar de sfeer helaas gevoelig wat inzakt. Op ‘Seance in the Sixth Fret’ en ‘The Vision’ –tevens de langste nummers op deze plaat- lukt het Exuma niet om de geloofwaardigheid van de mystieke en duistere sfeer van op de eerste drie nummers te behouden waardoor het eerder gedwongen en cheesy overkomt. Desondanks is er op het tweede deel van het album ook een hoogtepunt en dit is weggelegd voor het nummer ‘You don’t know what’s going on’. Het is net als ‘Junkanoo’ een vrolijk uptempo nummer dat afwijkt van de sfeer die het album uitademt. ‘You don’t know what’s going on’ is het meest toegankelijke nummer dat wordt gekenmerkt met optimistische lyrics en een krachtig refrein.

‘Exuma’ is een fijne en een unieke luisterervaring die je lang blijft nazinderen. ‘Exuma’ is een constant album –op 'Seance in the Sixth Fret' na- waarvan de indrukwekkende sfeer met geen enkel ander album te vergelijken valt. Voor degenen met een voorliefde voor voodoo, donkere geesten en exotische bestemmingen is ‘Exuma’ de ideale plaat bij uitstek.

Score: 3,5/5

Toptrack: Dambala

Musical Journey Deel1: Argentinië

En we zijn vertrokken.....

Onze eerste halte op onze reis is Argentinië. Het tweede grootste land van Zuid-Amerika wordt vooral geassocieerd met hun steaks, de tango en hun 'goden' Maradona en Messi. Zowel Argentinië als Brazilië zijn gekend voor hun voetbalcultuur maar Argentinië beschikt niet in tegenstelling tot Brazilië over een rijke muziekcultuur. Desondanks zijn er ook in Argentinië enkele ongekende muzikale pareltjes. De band die deze week wordt belicht is Invisible met het album El jardin de los presentes. 

Invisible was een progressieve rockband die actief was in de jaren '70 vanuit Buenos Aires. Op hun derde en laatste plaat El Jardin de los Presentes (1976) besloot het trio Spinetta, Machi en Pomo om er een vierde lid bij te nemen. Dit bleek een goede zet te zijn want El jardin de los presentes zou later gezien worden als een van de beste platen binnen de Argentijnse rockmuziek. Tomas Gubtisch -toen 18(!) jaar- was de gitarist die de band kwam vervoegen waardoor meer aandacht werd besteed aan het creëren van een 'jazzy' geluid en dromerige sfeer. De plaat wordt gekenmerkt door een mix van verschillende ritmes en genres zoals progressieve rock, jazz, tango en folk. Door deze variatie ligt El Jardin de los Presentes erg aangenaam in het gehoor. De meeste nummers worden gekenmerkt met een laid back sfeertje die worden afgewisseld met intelligente en catchy stukken. Dit alles versterkt met de zachte, poëtische zang van Spinetta maakt dat deze plaat erg aangenaam is om te beluisteren en dit niet enkel voor het progrock liefhebbers. 

El jardin de los Presentes bestaat uit acht nummers gekenmerkt met een nostalgische, dromerige en poëtische schoonheid. De cover is schattig en melancholisch tegelijk en vat dus goed deze plaat samen. El Jardin de los Present opent meteen sterk met het nummer 'El Anillo Del Capitan Beto'. Het openingsnummer boeit je meteen dit door de krachtige stem van Spinetta. Het gebeurt zelden dat een plaat zo krachtig begint -vooraleer ik het allemaal goed en wel besef- en bijgevolg vanaf de eerste seconde mijn aandacht onmiddellijk vangt. Ander hoogtepunt op de plaat is Perdonado. In eerste instantie is Perdonado even aangenaam in het gehoor als de overige nummers maar in het refrein komt er onverwachts een agressieve sound opzetten waarbij Spinetta eveneens zijn zachte stem laat verdwijnen om luidkeels PERDONADOOOOO te zingen. 

El Jardin de los Presentes van Invisible was een aangename en charmante luisterbeurt die absoluut naast de Argentijnse steaks, tango, Maradona en Messi moet gezet worden! Enig minpuntje is het instrumentele nummer Alarma Entre Los Angeles. In dit nummer toont Gubtisch zijn gitaarkunsten door een gitaarsolo aan elkaar te kabbelen van 6min30 (!) wat er voor zorgt dat dit nummer al rap verveelt en de aangename sfeer doorbroken wordt. Voor fans van Santana zal Alarma Entre Los Angeles hen wellicht wel een muzikaal orgasme bieden. 

Ondanks dit ene mindere nummer is El Jardin de los Presentes onterecht een ongekend meesterwerkje en is dit absoluut een must have voor de progrock liefhebbers!

  

Score: 4,5/5

Top Track: El Anillo Del Capitan Beto

Hoi! 

Fijn dat jullie de weg hebben gevonden naar mijn blog 'Musical Journey DC'. Mijn naam is Dries, student Sociologie maar bovenal ben ik een 'muziekomnivoor'. Mijn muzikale passie gaf mij inspiratie om een blog te starten en samen met jullie een muzikale reis te maken doorheen de wereld. In de komende weken worden jullie meegenomen naar verschillende continenten, uiteenlopende muziekgenres en verschillende muzikale tijdsgeesten waarbij telkens één artiest met een specifiek album centraal staat. Deze muzikale rondreis neemt bijgevolg géén halte in de gekende muziek producerende landen zoals de VS, Groot Brittannië, Canada en Australië. 

Het is dus mijn missie om jullie te verleiden met ongekende muziekpareltjes uit alle uithoeken van de wereld. 

Je merkt het wellicht, ik zit vol 'goesting' om deze rondreis aan te vatten..... Jullie toch ook?

"Fasten your seatbelts, here we go!"

Dries Casier